Подемот на национализмот, крајната десница и идентитетските конфликти не е случаен феномен. Тој е тесно поврзан со чувството дека голем број луѓе ја губат контролата врз сопствената иднина. Иако живеат во демократски општества, многумина сметаат дека нивниот глас има сè помало влијание врз процесите што ги обликуваат економијата, технологијата и секојдневниот живот.
Во исто време, богатството и моќта се концентрираат во рацете на мал број глобални центри, што дополнително ја продлабочува несигурноста. Во такви услови, незадоволството често се насочува кон мигрантите, соседите или „другите“, кои стануваат симболична причина за проблемите, иако вистинските причини најчесто се многу подлабоки.
Историјата покажува дека кога голем број луѓе ќе се почувствуваат онеправдани, исклучени или без перспектива, општествата влегуваат во периоди на силни политички потреси. Затоа денешната криза не е само економска или безбедносна, туку пред сè криза на довербата во институциите и во чувството дека иднината може да биде подобра.
