Најмалку 21 авион беа принудени да слетаат, а неколку европски аеродроми добија закани на 5 ноември. Во речиси сите случаи, заканите беа перцепирани како доволно веродостојни за да се пренасочат  авионите, или дури, во случајот на Италија, да подигнат борбени авиони да го следат.

Сите закани се покажаа како лажни, што, се разбира.

Не е изненадувачки што истовремената, координирана природа на овие воздушни напади, заедно со други злонамерни дејствија низ Европа, доведоа до тоа некои да го насочат прстот за сомневање кон Русија.

Порано оваа година имаше серија кибер напади и мистериозни напади со беспилотни летала над чувствителни локации, во последните неколку дена имаше хакирање на замрзнувачи во супермаркети, како и банки за крв, како и сомнителен инцидент на полската граница со Русија, а во август имаше напад со беспилотни летала на аеродромот во Лајпциг, Германија, за кој министерот за внатрешни работи јавно ја обвини Москва, но од страната на Русија овие информации беа негирани.

Многумина тврдат, врз основа исклучиво на индиректни докази, дека ова сигурно мора да биде уште еден пример за „хибридна војна“ и „акција на границата на вооружен конфликт“ – некаков вид акција што ја оштетува инфраструктурата или општеството на една земја, но која обично е анонимна, може да се негира и која не успева да го активира Член 5 од НАТО (доколку една земја-членка е нападната, другите веднаш скокаат во нејзина одбрана) и со тоа да мобилизираат одговор од Западот.

Полициските сили во европските земји, аеродромските власти и министерствата за транспорт кои се обидуваат да утврдат кој стои зад овие измами и како најдобро да ги ублажат нивните ефекти ако се случат повторно, не бараат да ги гонат оние за кои мислат дека би можеле да бидат најверојатните виновници, туку да следат цврсти траги – ако можат да ги пронајдат, пренесува Данас.

Фото Економија и бизнис