Речиси секој шести човек во светот се чувствува осамено, а повеќе од 870.000 смртни случаи годишно се поврзани со тоа, според податоците на Светската здравствена организација, кои зборуваат за нова глобална епидемија. Психијатарот Дарко Марчинко предупредува дека ова е растечки проблем кој е присутен и во Хрватска.
Околу 16 проценти од светската популација, или една милијарда и триста милиони луѓе, се чувствуваат осамено, а податоците на СЗО покажуваат дека социјалната изолација влијае на до една третина од постарите лица и до една четвртина од младите. Секој час, стотина луѓе ги губат животите поради неа, а нејзините ефекти врз здравјето се споредуваат со други значајни фактори на ризик.
Поради нејзиниот обем и последици, некои експерти го опишуваат овој феномен како „епидемија на осаменост“.
Осаменоста не само што влијае на расположението и квалитетот на животот, туку и на физичкото здравје, го зголемува нивото на стрес, го нарушува сонот, влијае на имунолошкиот систем и го зголемува ризикот од хронични заболувања, предупредува Светската здравствена организација.
„Осаменоста денес не е само личен проблем, туку сериозен предизвик за јавното здравје“, предупредува Дарко Марчинко, раководител на Клиниката за психијатрија и психолошка медицина при Универзитетската болница во Загреб.
„Осаменоста е објективна состојба на физичка одвоеност. Едно лице може да биде опкружено со луѓе и сепак да се чувствува осамено“, вели Марчинко.
Со други зборови, не е клучно количеството контакти, туку нивниот квалитет, истакнува психијатарот, додавајќи дека осаменоста одразува недостаток на вистинска емоционална поврзаност.
Во клиничката пракса, додава тој, осаменоста честопати не се препознава како примарен проблем, туку се манифестира преку низа симптоми што ги тераат луѓето да се консултираат со лекари – од несоница, вознемиреност и раздразливост до чувство на празнина, повлекување од врските и физички тегоби како што се напнатост, забрзано чукање на срцето или хроничен замор.
Ваквите симптоми се поврзани со ефектите на осаменоста врз телото на повеќе нивоа. На биолошко ниво, осаменоста го активира системот на стрес и води до долгорочно внатрешно оптоварување, додека на психолошко ниво создава чувство на отфрлање и болка, а на социјално ниво води до повлекување и понатамошно влошување на односите.
Осамените луѓе се изложени на зголемен ризик од депресија, деменција и кардиоваскуларни заболувања.
„Важно е да се нагласи дека социјалните мрежи парадоксално го зголемуваат проблемот со осаменоста. Нема недостаток на информации, туку напротив, психолошки простор за размислување, па затоа верувањето станува посилно од разбирањето“, предупредува тој. Во таква средина, помладата популација е особено ранлива.
Некои експерти предупредуваат дека осаменоста не треба да се гледа само како симптом, туку и како посебен феномен што бара поширок социјален и здравствен одговор, објави Пословни дневник.
Фото Економија и бизнис
