Општество
ЗА ТРЕНДОВИТЕ – трет пат

Мирослав Саздовски
@MirkoSlav

Можеби е поради фактот што промените се случуваат пребрзо, можеби поради фактот што тие имаат големo влијание врз науката за комуникации, но следењето на трендовите е еден од клучните параметри за успешноста на корпоративните комуникации, а вештината на следењето на трендовите и особено предвидувањата е важна алатка во процесот. Во таа смисла веќе констатиравме дека 2017 година стана пресвртна година во која, во САД, буџетите за медиумски пласмани на дигиталните платформи ги надминаа буџетите за телевизиски пласмани; констатиравме и дека овој процес неминовно се шири и кај остатокот од светот, а според површните анализи, доцнењето на трендовите во Македонија е намалено на една до две години. На крајот констатиравме и дека иако промените се постојани, од аспект на подготвеноста на интересните групи (компании, агенции, публика, медиуми итн.), влегуваме во т.н. предвидлива фаза во која, ако ништо друго, повеќе никој не е премногу изненаден од напредокот на комуникациските алатки. Сите овие констатации овојпат ќе ги набљудуваме низ призмата на неколку статистички факти кои јасно ја исцртуваат патеката по која ќе се движат комуникациите.


Прво, она што го констатиравме во врска со доминацијата на медиумските буџети за дигитална платформа се потврдува и во статистиката за дистрибуцијата на просечното потрошено време според платформите. Па така, во моментов, дигиталниот медиум претставува најкористен медиум во САД, и тоа за значајни 1 час и 45 минути повеќе, што претставува речиси 40 % над времето потрошено за телевизија. Во длабинската анализа точно е утврдено и влијанието на мобилните уреди кои, исто така, за првпат ги надминаа според изминатото време десктоп платформите (вклучувајќи ги тука и класичните лаптопи), што прецизно ги исцртува трендовите.

Интересно е што просечното дневно време поминато пред медиум (дигитален + ТВ) е зголемено на фантастични 12 часа дневно (12:06 точно), што претставува приближување до некаква „асимптотска“ вредност која во 24-часовниот циклус веќе се ограничува со времето потребно за спиење, за прехрана и за одвивање на нормалните животни активности. Во тој контекст е и вториот график кој ја претставува регресијата на трендовите со естиматизација за 2021 година во споредба со минатата. Според прогресијата, за четири години времето поминато пред медиуми ќе се зголеми за само 18 минути, што во смисла на статистичка грешка можно е и да не се оствари. Според ова можеме да констатираме дека просечното дневно време поминато пред медиум веќе го достигна својот максимум и, според моја слободна проценка, не треба да нè изненади ако во иднина се сретнеме и со намалување на ова време или негова нелинеарна редистрибуција во смисла на воведување паралелна консумација на медиумите и нивно преклопување со секојдневните активности.

ИНТЕРЕСНО Е ШТО ПРОСЕЧНОТО ДНЕВНО ВРЕМЕ ПОМИНАТО ПРЕД МЕДИУМ (ДИГИТАЛЕН + ТВ) Е ЗГОЛЕМЕНО НА ФАНТАСТИЧНИ 12 ЧАСА ДНЕВНО (12:06 ТОЧНО), ШТО ПРЕТСТАВУВА ПРИБЛИЖУВАЊЕ ДО НЕКАКВА „АСИМПТОТСКА“ ВРЕДНОСТ КОЈА ВО 24-ЧАСОВНИОТ ЦИКЛУС ВЕЌЕ СЕ ОГРАНИЧУВА СО ВРЕМЕТО ПОТРЕБНО ЗА СПИЕЊЕ, ЗА ПРЕХРАНА И ЗА ОДВИВАЊЕ НА НОРМАЛНИТЕ ЖИВОТНИ АКТИВНОСТИ


Интересно е што дури и внатрешната дистрибуција не се очекува да претрпи значајни разлики со тоа што на овој графикон видеосодржината не е разделена меѓу дигиталните платформи и класичната телевизија. Овие, пак, состојби подобро се прикажани во третиот графикон кој претставува сегашно расположение за промените во распределбата на потрошеното време меѓу различните платформи. Најголем пад очекувано сѐ уште има Принт платформата која сѐ уште не го има достигнато дното, иако може да се каже дека „јури“ натаму со стабилен пад од над 10 % годишно. Интересно е што телевизијата и радиото, иако имаат континуиран пад, тој не е драстичен и соодветствува со долгите години на постепена, долгогодишна замена на телевизиското време со времето потрошено на дигитален медиум; дополнително растот на дигитален медиум исто така достигна заситување (во САД, не важи за Европа, особено не за Македонија), па растот е паднат на 2 % годишно. Овој графикон можеби најточно ја потврдува тезата дека влегуваме во една предвидлива неизненадувачка фаза од развојот на дигиталните медиуми, која се карактеризира со заситување на публиката од новите трендови.

ГОЛЕМИТЕ МЕДИУМИ, КОМПАНИИ, НО И РЕГУЛАТОРНИ ТЕЛА ВЕЌЕ ВОВЕДУВААТ БРОЈНИ МЕРКИ И АКТИВНОСТИ ЗА СПРАВУВАЊЕ СО НОВИТЕ ФЕНОМЕНИ КАКО ЛАЖНИ ВЕСТИ, КЛИК-БЕЈТ ЗЛОУПОТРЕБИ, ШИРЕЊЕ НА ОМРАЗА ИТН., НО СЕПАК КЛУЧЕН СЕГМЕНТ ПРЕТСТАВУВА НАВИКАТА, ИСКУСТВЕНАТА ЕДУКАЦИЈА КОЈА ЈА ПРАВИ ПУБЛИКАТА ПОПОДГОТВЕНА ЗА ДИГИТАЛНИТЕ ПРЕДИЗВИЦИ 

Конечно, последниот графикон прецизно ни го дава генерацискиот јаз кој недвосмислено ни ги исцртува идните трендови. Црвените линии, оние кои се наоѓаат најдолу на графиконот, ги претставуваат милениумците (генерација Y), постмилениумците (генерација Z), но и новата, сѐ уште недоволно дефинирана генерација алфа која, ако судам според преференциите на син ми Калин, можно е во одредени сегменти и целосно да го напуштат концептот на класична телевизија и целосно да се потпрат на дигитален медиум.

Овие промени не се нешто ново. Напротив, повеќе претставуваат дел од предвидливото дигитално опкружување. Велам предвидливо затоа што и најголемиот дел од предизвиците произлегуваа од брзиот пробив на дигиталниот медиум меѓу публиката и сега постигнувајќи ја т.н. „асимптотска“ заситеност, дигиталните комуникации влегуваат и во една предвидлива фаза во која сѐ помалку нѐ изненадуваат трендовите. Големите медиуми, компании, но и регулаторни тела веќе воведуваат бројни мерки и активности за справување со новите феномени како лажни вести, клик-бејт злоупотреби, ширење на омраза итн., но сепак клучен сегмент претставува навиката, искуствената едукација која ја прави публиката поподготвена за дигиталните предизвици.

ПРЕПОРАЧАНО

Back to Top